Monowizja to strategia korekcji wzroku polegająca na celowym wytworzeniu anizometropii, w której oko dominujące jest korygowane do ostrości widzenia z dali, a oko niedominujące do widzenia z bliska, co pozwala na redukcję zależności od okularów w codziennych czynnościach wymagających widzenia na różnych odległościach. Technika ta wykorzystuje zjawisko supresji korowej i przemiennej dominacji wzrokowej, dzięki czemu mózg selektywnie wykorzystuje obraz z oka lepiej widzącego na danej odległości, ignorując nieostry obraz z drugiego oka. Typowa różnica refrakcyjna między oczyma (anizometropia) w monowizji wynosi od -1,25 do -2,50 dioptrii, przy czym mniejsze różnice zapewniają lepszą ostrość widzenia obuocznego i percepcję głębi, podczas gdy większe różnice dają szerszy zakres użytecznego widzenia z bliska.