Dioptria to podstawowa jednostka mocy optycznej układów soczewkowych w okulistyce i optometrii, definiowana jako odwrotność ogniskowej soczewki wyrażonej w metrach (1 D = 1/f[m]). Soczewka o mocy 1 dioptrii ma ogniskową równą 1 metrowi, soczewka 2 dioptrii ma ogniskową 0,5 metra, a soczewka -1 dioptrii (ujemna) ma ogniskową -1 metr, co odpowiada soczewce rozpraszającej. Dioptria jest miarą zdolności soczewki lub układu optycznego do konwergencji (skupiania) lub dywergencji (rozpraszania) promieni świetlnych, przy czym wartości dodatnie (+) oznaczają soczewki skupiające stosowane w korekcji nadwzroczności i prezbiopi, a wartości ujemne (-) oznaczają soczewki rozpraszające używane w korekcji krótkowzroczności.
W praktyce klinicznej dioptrie są wykorzystywane do określenia wad refrakcji oka (sfera: wartość mocy sferycznej korekcji, cylinder: wartość mocy cylindrycznej w astygmatyzmie) oraz do specyfikacji mocy soczewek okularowych, kontaktowych i wewnątrzgałkowych. Całkowita moc optyczna ludzkiego oka wynosi około 60 dioptrii (z czego około 43 D przypada na rogówkę, a około 17 D na soczewkę), choć wartość ta podlega fizjologicznym zmianom podczas akomodacji. W opisie recepty okulistycznej wartości dioptryczne są podawane z określoną precyzją – zazwyczaj co 0,25 D dla mocy sferycznej i cylindrycznej w korekcjach okularowych, podczas gdy w przypadku soczewek wewnątrzgałkowych dostępne są przyrosty co 0,5 D lub mniejsze w zależności od producenta i modelu. Siła refrakcyjna układu optycznego złożonego z kilku soczewek jest w przybliżeniu sumą algebraiczną mocy poszczególnych soczewek (gdy są umieszczone blisko siebie), co pozwala na prostą kalkulację całkowitej korekcji optycznej, choć w precyzyjnych obliczeniach należy uwzględnić odległości między soczewkami i vertex distance (odległość wierzchołkową między soczewką okularową a rogówką).