Nabłonek rogówki to najbardziej zewnętrzna, wielowarstwowa struktura rogówki składająca się z 5-7 warstw komórek nabłonkowych o łącznej grubości około 50-60 mikrometrów, stanowiąca pierwszą barierę ochronną oka przed czynnikami zewnętrznymi. Nabłonek rogówki jest nabłonkiem płaskim nierogowaciejącym wielowarstwowym, w którym wyróżnia się trzy rodzaje komórek: powierzchniowe komórki płaskie połączone złączami ścisłymi (tight junctions) tworzącymi barierę przepuszczalności, pośrednie komórki skrzydełkowate oraz warstwę podstawną złożoną z walcowatych komórek bazalnych, które są jedynymi komórkami zdolnymi do mitotycznego podziału. Komórki bazalne przylegają do błony podstawnej nabłonka (błony Bowmana) za pośrednictwem hemidesmosomów, zapewniając mocne przytwierdzenie całej warstwy nabłonkowej do podłoża.
Nabłonek rogówki charakteryzuje się wyjątkową zdolnością do regeneracji – komórki macierzyste zlokalizowane w obszarze limbusa (miejsca przejścia rogówki w twardówkę) ulegają ciągłemu podziałowi i migracji ku centrum rogówki, gdzie dojrzałe komórki powierzchniowe są stale złuszczane i zastępowane przez nowe w cyklu trwającym około 7-14 dni. Ta intensywna odnowa komórkowa umożliwia szybkie gojenie się powierzchownych uszkodzeń nabłonka, które przy zachowaniu ciągłości błony podstawnej może nastąpić w ciągu 24-48 godzin. Nabłonek rogówki pełni kluczowe funkcje ochronne przed infekcjami bakteryjnymi i wirusowymi, utrzymuje transparencję optyczną rogówki oraz zapewnia gładką powierzchnię dla stabilnego filmu łzowego. Uszkodzenia nabłonka rogówki (erozje, nadżerki) prowadzą do objawów takich jak ból, światłowstość, łzawienie i zaburzenia widzenia, a przewlekłe defekty nabłonkowe mogą prowadzić do powstawania blizn rogówkowych i trwałego pogorszenia ostrości wzroku.