Efekt halo to zjawisko optyczne polegające na percepcji przez pacjenta świetlnych pierścieni, obwódek lub aureoli wokół źródeł światła, szczególnie w warunkach zmniejszonego oświetlenia lub w nocy, kiedy źrenica ulega rozszerzeniu. Zjawisko to jest związane z rozpraszaniem i dyfrakcją światła przechodzącego przez układ optyczny oka, najczęściej na granicy różnych stref optycznych lub w miejscach niejednorodności optycznych w obrębie elementów refrakcyjnych oka. W oku zdrowym efekt halo może występować fizjologicznie przy dużych źrenicach, jednak staje się klinicznie istotny, gdy intensywność lub rozległość objawu znacząco wpływa na komfort widzenia i jakość życia pacjenta, szczególnie podczas prowadzenia pojazdów nocą. Do najczęstszych przyczyn iatogennego efektu halo należą zabiegi refrakcyjne rogówki (LASIK, PRK), gdzie zjawisko wynika z różnicy mocy refrakcyjnej między strefą optyczną poddaną ablacji a nietraktowaną peryferią rogówki oraz z obecności aberracji optycznych wyższego rzędu powstałych po zabiegu.